HenkBovekerk.nl

1 september 2010. Venetië. Half elf ’s ochtends. Bakje cappuccino. Zakje suiker. Klein zoet broodje. Ik zit op het terras van Café Florian, geopend op 29 december 1720 door Floriano Francesconi. Dat lees ik op de achterzijde van de menukaart. Als je hier vanaf 1720 lang genoeg was blijven zitten, genietend van koffie en wijn “uit de Oriënt”, dan had je de geschiedenis zich zien ontvouwen: de opkomst en ondergang van de Republiek, de samenzwering tegen Frans en Oostenrijks gezag, de gewonden van de revoluties van 1848. Lees verder »

Waar, vraagt de man uit het ondergrondse zich af, praat een fatsoenlijk, respectabel man met het grootste plezier over? Antwoord: zichzelf. Wel, zo ook ik. Het is zondagmiddag. Ik zit op mijn dakterras. De zon schijnt. De lucht betrekt. De wind neemt toe. Ik ben omringd door beschimmelde tuinstoelen, verkreukelde sigarettenpakjes en verroeste bierdoppen. Ik lees een boek. Ik schrijf een column. Lees verder »

Na de eerste slok koffie vormde zich vandaag een perfect hartje in het cremalaagje op de plek waar mijn mond de koffie had geraakt. Ik keek er even naar en slurpte het hartje daarna vlug op. Meester, vormgever en opslurper van mijn eigen geluk.
Lees verder »

Dat het najagen van succes tot andere keuzes leidt dan het najagen van geluk, dat wisten de oude Grieken al. Zo verkiest Hektor in de Ilias de kans op oorlogsroem boven gelukkig samenzijn met zijn vrouw Andromache en zoontje Skamandrios. En dat terwijl hij ze beiden waarschijnlijk nooit meer zal zien. Hektor is bang dat anderen hem een lafaard vinden als hij niet meevecht. En in zijn hart wil hij ook graag vechten, zegt hij. Zijn roem is hem meer waard dan zijn gezin. Lees verder »

Het meest pijnlijke moment van de dag is voor mij keer op keer het moment waarop ik me besef dat mijn verwachtingen van mezelf niet overeenkomen met de werkelijkheid van mijn bestaan. De bom slaat meestal in tegen de tijd dat weldenkende mensen gaan slapen. Dan begin ik te lezen, te schrijven, te denken aan gisteren, vandaag en morgen; ik zet mijn wekker een uurtje vroeger, ruim mijn kamer nog even op om de volgende dag met een schone lei te kunnen beginnen en daarna huil ik mezelf zachtjes in slaap. Grant me chastity and continence, but not yet. Lees verder »

Mijn eerste ervaring met poëzie had ik, toen ik samen met twee vriendjes een gedicht schreef voor een klasgenootje van de basisschool. Wij waren voor Feyenoord. Hij was voor Ajax. En we lagen al jaren in een homerische vete. Ik was een jaar of negen oud. Het rijmpje ging als volgt: “Jantje Groot / Kankerjood”. Lees verder »

Vandaag ontmoette ik Sebastiaan. Sebastiaan studeert bedrijfseconomie. Hij is een potige knaag, een jaar of eenentwintig oud, heeft golvend bruin haar, blauwe ogen en een lichte acne in het gezicht. Momenteel bestudeert hij een artikel over hedging and value in the US airline industry. Lees verder »

Mag Andrélon crèmespoeling “voor droog en beschadigd haar” eigenlijk wel op nat haar gebruikt worden? Ik vraag het me af. En waarom zegt men in plaats van “nee” ook wel “neen”, maar in plaats van “ja” nooit “jan”? Ik heb geen idee. Houd deze vragen even vast in je geheugen, dan kom ik er waarschijnlijk nooit meer op terug. Lees verder »

Als ik voor elke hyvespagina die ik vandaag op de campus heb gezien een ouderwets kwartje zou krijgen, dan zou ik nu een flinke zak waardeloos muntgeld bezitten. Ik heb daar vorig jaar ook al eens een column over geschreven, dat ga ik nu niet weer doen. Zou ik dat wel doen, dan gaat het immers op spam lijken, en dan krijg ik te maken met de striktere spamwetgeving van de UvT en dat wil ik niet. Toch wil ik tussen de regels door iedereen vriendelijk verzoeken te stoppen met campushyven. Lees verder »

TILBURG - In 2000 bestempelden de Amerikaanse media een verliezend presidentskandidaat als “a stiff speaker”. In 2008 bestempelden diezelfde journalisten een winnend presidentskandidaat als “a natural”. Die laatste was natuurlijk Barack Obama. Maar wie was die eerste? Die eerste kandidaat was ook Barack Obama, want debateren kun je leren, aldus Victor Vlam en UvT Debatclub Cicero. Woensdag 23 september gaf professioneel debater Victor Vlam tijdens de Cicero Open Avond op de Universiteit van Tilburg de workshop ‘Spreken als Obama’ en ik was erbij namens UvT-krant Univers. Lees verder »

Na negenen ’s avonds ruikt de campus naar bos. Ik weet niet naar wat voor bos, ik weet immers weinig over bossen. Vermoedelijk naar de Oude Warande, een sterrenbos. Het type bos doet er trouwens weinig toe: een bos is een bos. Net na negenen ’s avonds dus. Ik loop naar mijn fiets, drie flesjes cola naklotsend in mijn maag. Gratis flesjes cola bij het Honours Program, daar heb je die 7,5 gemiddeld voor gehaald; for whoever has, to him more shall be given. Ik twijfel, mijn fietssleutel al in mijn hand: nog snel het Dantegebouw in om mijn column te tikken? Wie schrijft die blijft. Wie columns schrijft niet. Ik fiets naar huis. Lees verder »

Het nieuw academisch jaar is sinds vandaag een feit. Afgelopen vrijdag trapte Liberal Arts and Sciences (LAS) alvast af met een openingsconferentie getiteld ‘What’s funny’. Na een alles behalve grappig spel, waarbij LAS-studievereniging Extra Muros haar nieuwe leden door middel van een puntensysteem incentiveerde om opdrachten zoals “Squeeze a stranger’s butt” en “Ring someone’s doorbell ten times” uit te voeren (ik zie de Universkop al voor me, “Klachten omwonenden over belletjelellen door studenten LAS”; niet grappig), gaf parttime UvT-hoogleraar filosofie Simon Critchley een bij vlagen grappige lezing over humor. Lees verder »

Dinsdagochtend, tien voor half elf. Leuk dat je dit leest. Vier boterhammen in mijn maag, zwarte koffie voor mijn neus. Op mijn bureau een chaos van boeken, aantekeningen, afwas, rekeningen en kindersurprise-eieren. Mijn laatste Universcolumn van dit schooljaar.
Lees verder »

Medestudenten, het gaat niet goed met me, om de volgende redenen: (1) Ik sta wederom niet in Time Magazine’s lijst van 100 Most Influential People (net als deze boy trouwens, dé blogbelofte van 2009, hij stond er ook niet tussen); (2) Op Markplaats.nl is nog niet één fatsoenlijk bod geplaatst op mijn te koop aangeboden Swift (zwart, prijs notk, zgan); (3) Mijn oom is laatst overleden aan een kapotte bril—hij liep dankzij die kapotte bril tegen een besmet varken aan en stierf later die dag nog aan het H1N1 virus. (Jullie zullen begrijpen dat ik jullie wil verzoeken uit respect het woord ‘br*l’ niet meer te gebruiken op wat voor manier dan ook. Dank hiervoor.); (4) Mijn toetsenbord zit onder het bloed. Lees verder »

“Mensen praten maar ze weten van geen ene kèèènkermoer watskeburt.” (DJVT, 2005). Laat ik er geen doekjes om winden: ik heb een grafkankerhekel aan medestudenten die me storen tijdens college. Meisjes die zitten te giechelen. Gasten die niet weten wat fluisteren is. Studenten die te laat komen. Ik ben er klaar mee. Motherfuckers. Lees verder »

“Ik zoen niet. En ik zoen niet gaat mijn leven een compleet goede richting geven. Begeerte is groter dat het bezit. Dus ergo cum case als volgt, zodra de vervolmaking van een avond crime passionel niet gerealiseerd kan worden. Met die romantische ongeschreven verboden voorbode van actie der acties zal zeker het sanctu sancturem niet niet betreden worden. Juist wel, maar niet met verve, overgave, een zekere ongekende graagte.” Lees verder »

Die columnist Tim is een slimme jongen. Stikken in een meelballetje jus van de Mensa wens je je ergste vijand niet toe. (Lees trouwens Choke van Chuck Palahniuk om te leren hoe je door verstikking te faken een geliefder mens kunt worden. Als dat boek een studie zou zijn, dan zou ik me minstens vier keer inschrijven.) Lees verder »

“I see!” said the blind man to his deaf dog as he picked up his hammer and saw. Het zou grappig geweest zijn wanneer de blinde patiënt van hoogleraar Bea de Gelder dit Wellerisme uit The Pickwick Papers van Charles Dickens had gebruikt nadat hij onlangs door middel van blindsight een hindernisparcours aflegde op een van de wandelgangen van de UvT. Schoorvoetend ontweek hij vuilnisbak, camerastatief, puzzeldoos en een overheadprojector nadat De Gelder hem als een moderne Christus weer liet zien. Maar helaas, patiënt Bartimeüs zei het niet. Lees verder »