HenkBovekerk.nl

Sinds de zon weer volop schijnt en het kwik iets is gestegen—zo’n tien dagen dus—zit ik elke dag een uurtje of wat in mijn vensterbank de juiste boeken te verslinden zoals de juiste boeken verslonden behoren te worden. Ik woon op twee hoog en dat is een uitermate geschikte hoogte om tussen de regels door langslopende mensen te bekijken. Lees verder »

Na een college over Karl Marx’ Ökonomisch-Philosophische Manuskripte (mens-zijn is arbeiden!; arbeid is zelfverwerkelijking!) maakte ik op weg naar huis iets merkwaardigs mee. Vlak nadat ik het Centraal Station van Tilburg verlaten had, hoorde ik achter mij een zware mannenstem licht wanhopig en voornamelijk erg boos “Pak hem! Godverdomme, pak hem!” roepen. Nieuwsgierig keek ik over mijn schouder om vast te stellen dat een boom van een kerel met een tas in zijn hand in mijn richting rende, op afstand gevolgd door een weinig atletische vutter. Lees verder »

Het begon op de dag waarop ik me te laat besefte het meisje uit Roosendaal nog te moeten bellen. Zij was jarig en ik stond naar een zojuist aangeschafte stapel stalen onderdelen te kijken, welke in een nog te realiseren onderlinge verhouding mijn bed moesten gaan vormen. “Dit is de voicemail van…”, kreeg ik te horen. Later nog maar eens proberen dacht ik, nu eerst dat bed. Lees verder »

In het huis van mijn ouders tref ik mijn zussen en de vriend van mijn oudste zus. Dolenthousiast haal ik Robert Greene’s De 48 Wetten van de Macht tevoorschijn uit mijn tas. Ik ben heel blij met mijn nieuwe boek, maar mijn enthousiasme slaat duidelijk niet over. Wat een cultuurbarbaren, dacht ik nog. Lees ook eens iets. Lees verder »