LOST: Zzz… Zzz…
juni 21st, 2007 — 11:35 pm
Voor iedereen die het derde seizoen van Lost nog niet heeft gezien, zal ik even verklappen hoe de serie afloopt: fucking boring. Er landt een onbekende Britse chick met een high-tech telefoon, een aantal mensen waaronder Jack en Kate komt van het eiland af, John zal wel achtergebleven zijn, Jack heeft ineens een baard en zit aan de pillen, Kate heeft make-up op en ziet er lekker uit, er wordt iemand begraven en/of gecremeerd en het is al met al nogal suf. Niet bepaald de cliffhanger die ik nodig had. Lees verder »
Vandaag had ik, wachtend voor het rode verkeerslicht, de volgende gedachte: het is onmogelijk iets met je leven te doen. Je leven bestaat voornamelijk uit wachten. Je wacht op de trein, je wacht voor het stoplicht, je wacht op je trage internetverbinding, je wacht op je waterkoker, je kaatst en je moet de bal verwachten, je wacht op je tosti-ijzer, je wacht op je vriendin, je wacht, je wacht en je wacht tot je een ons weegt. Vervolgens is je vriendin in verwachting en dan kun je de ooievaar verwachten. Iedereen wacht (behalve eb en vloed, want die wachten op niemand). 
De laatste tijd lees ik boeken alsof mijn leven er vanaf hangt. Ik zuig de kennis op als een spons en zie om me heen de matrix der kennis zich stukje bij beetje vormen. Vandaag deed ik echter een wonderlijke ontdekking: alle boekhandels ter wereld hebben een geheim pact met elkaar gesloten met betrekking tot een verkooptruc. Deze truc zorgt ervoor dat klanten eerder een keuze maken, vlotter een boek kopen en sneller de winkel verlaten. Dit alles is zeer, zeer geheim. 
Na het zien van zijn foto en het horen van zijn bijnaam vormde zich de dag voor het interview in mijn gedachten het volgende beeld: oud-voetballer John Feskens is de sterkste man van Tilburg, misschien wel ter wereld. Hij is zo sterk dat hij met één kopstoot gemakkelijk alle Marokkaanse relschoppers na de ‘vriendschappelijke’ wedstrijd Jong Nederland – Jong Marokko had kunnen onthoofden. Jaren lang controleerde hij meedogenloos het middenveld van Willem II en zijn tegenstanders hielden altijd een veilige vijftien meter afstand, uit angst om binnen de regels van het spel vermorzeld te worden. Kortom: een man naar mijn hart. Met zo’n man kun je over voetbal praten. En zeker over vrouwenvoetbal.