Grant Me Chastity
Het meest pijnlijke moment van de dag is voor mij keer op keer het moment waarop ik me besef dat mijn verwachtingen van mezelf niet overeenkomen met de werkelijkheid van mijn bestaan. De bom slaat meestal in tegen de tijd dat weldenkende mensen gaan slapen. Dan begin ik te lezen, te schrijven, te denken aan gisteren, vandaag en morgen; ik zet mijn wekker een uurtje vroeger, ruim mijn kamer nog even op om de volgende dag met een schone lei te kunnen beginnen en daarna huil ik mezelf zachtjes in slaap. Grant me chastity and continence, but not yet.
Ik heb altijd al torenhoge verwachtingen van mezelf gehad. Als kind stond elke voetbaltraining in het kader van mijn immer aanstondse carriere bij Feyenoord; als onderbouwer stond ik driekwart van mijn wakkere leven op een skateboard, om zo vlug mogelijk een sponsordeal te krijgen bij Left Skateboardwinkel; en in de bovenbouw sloot ik mezelf met regelmaat op op mijn kamer om aan mijn pentatonische, phrygische en mixolydische toonladders te werken met behulp van Steve Vai’s unbelievable 30-hour guitar method. Ik was een streber-tachtig procent was niet genoeg.
‘A victim of the modern age’ zou ik hier schrijven als dit een Engelse column was. We leven in een meritocratisch ideaal. Iedereen is gelijk, is de gedachte, en als je hard werkt dan kom je hogerop; dan word je succesvol. Grappig. Hogerop komen in een maatschappij waarin iederen gelijk is. Een mooi ideaal, ik juich het van harte toe; een van de eerste vragen die ik mezelf ’s ochtends stel is hoe ik die dag succesvoller kan worden. There is an idea of a Patrick Bateman. Het meritocratisch ideaal impliceert echter ook dat mijn huidige positie het resultaat is van mijn eigen arbeid-ik heb dit alles zelf verdiend; meester en vormgever van mijn eigen depressie.
Grappig. Ik ben goed in wat doe. Ik weet alleen niet wat ik wil doen. Erkenning die ik krijg voor wat ik goed doe weegt gelukkig enigszins op tegen de angst dat ik goed ben in iets wat ik niet honderd procent wil-en de angst dat erkenning de enige reden wordt om te blijven doen wat ik doe.
Nu nog een einde, omdat de regel dat voorschrijft.
Categorie: Univers (05/02/2010)
07/02/2010 at 15:23
Misschien moet je anders gaan denken.
Elke ervaring die je nu opdoet, vormt je en maakt je rijker. Je hóeft nu nog niet te weten wat je wíl. Doe gewoon wat je doet. Je hebt nu eenmaal gekozen, onderga dan ook met passie de gevolgen van die keuze. Vraag je niet af wat je ermee opschiet, dat weet je vaak later pas.
Misschien doe je op je 40e pas hetgeen wat je echt wil en had je dat dan niet kunnen doen, als je nu in je jonge twintiger jaren niet hetgeen had gedaan wat je nu doet.
Het enige wat je moet doen (naast poepen) is ademen. Mensen vergeten vaak te ademen.
10/02/2010 at 23:50
Instant classic.
15/02/2010 at 23:12
Instant coffee.
16/02/2010 at 12:37
x