Op zijn Substack schrijft Ernst-Jan Pfauth over zijn ‘meest onproductieve vrijdag in tijden’. Hij wil iets creatiefs doen, maar omdat hij vindt dat hij móét werken aan een ander project, verbiedt hij zichzelf te doen waar hij zin in heeft. Ter afleiding kijkt hij anderhalf uur filmpjes op Instagram en daarna voelt hij zich vies. ‘Doei productieve uren!’
Pfauth moest denken aan het concept ‘tijdsurfen’ van zenmonnik Paul Loomans. Die ‘stelt dat we, in plaats van onze taken met ons hoofd te managen, beter intuïtief en ad hoc kunnen bepalen wat we als volgende doen’. Hoe moeilijk iets is, zou mede afhangen van hoe je je voelt. Als je doet waar je zin in hebt, ‘doe je het waarschijnlijk effectiever’.
Ik wil ook werk doen waar ik zin in heb, en haat taakjes die ik móét doen, dus dit sprak me enorm aan. Ik bekeek een half uur filmpjes met Loomans op YouTube, en voelde me niet per se geweldig, want de taakjes kwamen nog steeds als een vloedgolf op me af, maar hoe meer ik hem hoorde spreken, hoe meer ik het gevoel kreeg dat ik het tij nog kon keren.
Hij vertelt over ‘leven en werken vanuit rust’, waardoor je creatiever, gezonder en productiever wordt. Ook benadrukt hij het belang om tussen twee activiteiten ‘een witje te scheppen’, waarmee hij – anders dan in het Amsterdamse nachtleven – een kleine pauze bedoelt. ‘Bij tijdsurfen word je niet meer bedolven onder die golf van kleine taakjes, maar je staat erbovenop. Jij bent de tijdsurfer.’ Ik ga op tijdsurfles.
Geschreven voor de Volkskrant