Ena Sendijarević maakte een bitterzoete roadmovie in het hart van Europa

Geschreven voor Vice: Het kale appartement van haar neef, een overdekt winkelcentrum vol rokers, een station waar je aan de balie geen informatie kunt krijgen — hoofdpersoon Alma komt in Take Me Somewhere Nice op veel plekken, maar nergens is het echtnice. Ze woont van kinds af aan met haar Bosnische moeder in Nederland. Haar vader hield het hier niet uit en keerde terug. Nu ligt Alma’s vader in een Bosnisch ziekenhuis en reist ze naar hem toe. Haar neef en een vriend begeleiden Alma, wat een bitterzoete roadmovie oplevert. Lees verder

Waar we het over hebben als we het over Afrikaanse varkenspest hebben

Geschreven voor Varkens in Nood: In China, schrijft filosoof Thomas Macho in zijn boekje Varkens (2015), bestaan historisch gezien “meer respectvolle en minder ambivalente omgangsvormen” met varkens dan waar ook ter wereld. Varkens worden er “geenszins als onrein beschouwd en vormen de symbolische belichaming van geluk, vruchtbaarheid en rijkdom. (…) Varkens gelden in het Verre Oosten als bijzonder eerlijke dieren; mensen die in een jaar van het varken geboren worden, zouden zich kenmerken door verdraagzaamheid, vertrouwen, zedelijkheid en grootmoedigheid.” Lees verder

Fotografische ode aan de kleinste musea van ons land

Geschreven voor Vice: Nederland telt ruim 1600 musea. Daarvan ken je waarschijnlijk vooral grote namen zoals het Rijksmuseum of het Mauritshuis. Maar los van die officiële instellingen zijn er ook heel veel miniscule musea, vaak thuis bij mensen die met zorg en liefde hun verzamelingen tonen aan het publiek. Zulke minimusea verdienen meer aandacht, vindt fotograaf Maartje ter Horst. In 2018 doorkruiste zij het land op zoek naar kleine musea, om het fotoboek Ode aan de kleinste musea van Nederland (en de mensen die ze mogelijk maken) te maken. Lees verder

Aantekeningen bij ‘Notes on Synchrony (experiment)’

Geschreven voor Moving Futures: Gekwetter van vogels, galmende klanken, wierook. Twee mannen dansen blootsvoets om elkaar heen. Gestreken smoelen, baarden, dichte ogen, trainingsbroeken. Ze dragen rode badmutsen met elektroden. Oranje kabels verbinden hen met een computer. Een aangesloten beeldscherm toont een golfpatroon. Ze bewegen synchroon: tegelijkertijd, samen op één moment, maar niet identiek. Notes on Synchrony heet de voorstelling, een experiment van dansers en neurowetenschappers van de Rijksuniversiteit Groningen, in de schouwburg in Rotterdam.  Lees verder

Waarom keren mensen terug naar een stad die totaal verwoest is door oorlog?

Geschreven voor Vice: De Iraakse stad Mosoel ken je waarschijnlijk uit het nieuws. Mosoel is oorlog, Mosoel is ISIS, Mosoel is foute boel. Maar wat je vergeet als je verhalen vooral via je telefoonscherm binnenkrijgt, is dat Mosoel een echte stad is met echte mensen, die niet veel verschillen van mensen die je kent. Ze hebben ouders, ze hebben kinderen, ze hebben vrienden, werk en dromen. Ze hebben alleen geen huis meer, want Mosoel is totaal aan gort geschoten. Waarom zouden vluchtelingen daarnaar terugkeren, en niet niet elders opnieuw beginnen? Die vraag was het beginpunt van Stad van twee lentes, een nieuwe documentaire van de Nederlandse makers Frederick Mansell en Laurens Samsom. Lees verder