HenkBovekerk.nl

After a twelve-hour journey, three cappuccinos and my first vaporetto ride ever, I find myself at Isola di San Servolo. I’m laying on top of a stack of dark pillows piled up in a slightly darker room, staring at visual Windows Media Player animations projected on walls and ceiling and I’m listening to a deep voice through a pair of earphones. It’s my first day in Venice. And I am being hypnotized. Lees verder »

And then it was already the twelfth of August! Since I was ten days late with my previous blogpost, I figured I’d throw you blog hounds a bone by posting three days in advance. Eat that!
Lees verder »

Dear reader! I’m ten days late with my blogpost (I’m supposed to write about my stay at Venice International University on the fifteenth of each month from now on; see http://henkinitaly.blogspot.com). This is terrible (though, to be fair, I did warn you about this in my first post below; plus, I’m not yet at Venice anyway, so who cares). Nevertheless, your F5 key must be worn out by now. Well, here it is: an update. Finally. As I’ve been traveling from Vienna to Bratislava to Lake Balaton to Budapest, and as I’ve been terribly busy sightseeing, drinking, sleeping, barbecuing and taking showers, all the while deprived of internet access, I have not yet been able to update my blog. Until now. Lees verder »

1 september 2010. Venetië. Half elf ’s ochtends. Bakje cappuccino. Zakje suiker. Klein zoet broodje. Ik zit op het terras van Café Florian, geopend op 29 december 1720 door Floriano Francesconi. Dat lees ik op de achterzijde van de menukaart. Als je hier vanaf 1720 lang genoeg was blijven zitten, genietend van koffie en wijn “uit de Oriënt”, dan had je de geschiedenis zich zien ontvouwen: de opkomst en ondergang van de Republiek, de samenzwering tegen Frans en Oostenrijks gezag, de gewonden van de revoluties van 1848. Lees verder »

Waar, vraagt de man uit het ondergrondse zich af, praat een fatsoenlijk, respectabel man met het grootste plezier over? Antwoord: zichzelf. Wel, zo ook ik. Het is zondagmiddag. Ik zit op mijn dakterras. De zon schijnt. De lucht betrekt. De wind neemt toe. Ik ben omringd door beschimmelde tuinstoelen, verkreukelde sigarettenpakjes en verroeste bierdoppen. Ik lees een boek. Ik schrijf een column. Lees verder »

Ik ben voetbalscheidsrechter sinds 2004. Na zes winterse cursusavonden aan de Aalsterweg in Eindhoven kreeg ik mijn diploma en sindsdien ben ik gepromoveerd naar groep ZA02. Afgelopen zaterdag floot ik in Ede de topper in de eerste klasse tussen DTS’35 en NSC Nijkerk. DTS verloor en was vanzelfsprekend niet blij met de scheidsrechter. “Scheidsrechter Bovenkerk deed wel erg nadrukkelijk zijn best om niet als ‘thuisfluiter’ te boek te komen,” schreven ze op hun website. Dat is een van de eerste dingen waar je als scheidsrechter aan went: er is altijd wel iemand die het niet met je eens is. Komende zaterdag fluit ik Dauwendaele - Duiveland in Middelburg, bij de ploeg van coach Gerard de Nooijer. Lees verder »

Na de eerste slok koffie vormde zich vandaag een perfect hartje in het cremalaagje op de plek waar mijn mond de koffie had geraakt. Ik keek er even naar en slurpte het hartje daarna vlug op. Meester, vormgever en opslurper van mijn eigen geluk.
Lees verder »

Dat het najagen van succes tot andere keuzes leidt dan het najagen van geluk, dat wisten de oude Grieken al. Zo verkiest Hektor in de Ilias de kans op oorlogsroem boven gelukkig samenzijn met zijn vrouw Andromache en zoontje Skamandrios. En dat terwijl hij ze beiden waarschijnlijk nooit meer zal zien. Hektor is bang dat anderen hem een lafaard vinden als hij niet meevecht. En in zijn hart wil hij ook graag vechten, zegt hij. Zijn roem is hem meer waard dan zijn gezin. Lees verder »

Het meest pijnlijke moment van de dag is voor mij keer op keer het moment waarop ik me besef dat mijn verwachtingen van mezelf niet overeenkomen met de werkelijkheid van mijn bestaan. De bom slaat meestal in tegen de tijd dat weldenkende mensen gaan slapen. Dan begin ik te lezen, te schrijven, te denken aan gisteren, vandaag en morgen; ik zet mijn wekker een uurtje vroeger, ruim mijn kamer nog even op om de volgende dag met een schone lei te kunnen beginnen en daarna huil ik mezelf zachtjes in slaap. Grant me chastity and continence, but not yet. Lees verder »

Mijn eerste ervaring met poëzie had ik, toen ik samen met twee vriendjes een gedicht schreef voor een klasgenootje van de basisschool. Wij waren voor Feyenoord. Hij was voor Ajax. En we lagen al jaren in een homerische vete. Ik was een jaar of negen oud. Het rijmpje ging als volgt: “Jantje Groot / Kankerjood”. Lees verder »

Een jaar geleden tourde ik samen met Lucas Boot een klein weekje door Wintersport-Europa. Onze taak was een simpele: verslag doen in tekst, beeld en geluid van wintersportoorden Willingen (Duitsland), Ischgl (Oostenrijk) en Livigno (Italie). Zes dagen drinken, observeren en scheuren in een gloednieuwe en peperdure VW Touareg. De Jeugd van Tegenwoordig echode nog dagen door de Alpen—So Duits. Deze week kregen we eindelijk het prachtige resultaat van ons filmwerk te zien en dat wil ik je niet onthouden. Bij deze dus drie filmpjes, in chronologische volgorde: Willingen, Ischgl en Livigno.

Vandaag ontmoette ik Sebastiaan. Sebastiaan studeert bedrijfseconomie. Hij is een potige knaag, een jaar of eenentwintig oud, heeft golvend bruin haar, blauwe ogen en een lichte acne in het gezicht. Momenteel bestudeert hij een artikel over hedging and value in the US airline industry. Lees verder »

J.J. “Donnie Ducktape” Zanzibar is een baas. Hij is de meest getalenteerde alcoholist spirituoos ter wereld en met zelf gebakken woorden als “haldies” en “heufbeuken” een levende weerlegging van Wittgenstein’s private language argument. Als je er even niet lekker inzit, beurt hij je op met sms-berichten als “Kom snel weer knallen met de boys, je knapt er lichamelijk niet echt van op, maar geestelijk ook niet,” (JvT, 2009) en als je hem wijst op zijn zwakheden dan wijst hij je op het feit dat je je muil moet houden, “of ik zaag je doormidden”. Scroll snel verder voor het complete eerste seizoen van de J.J. Zanzibar Internet Show, een serie met weinig potentie en nog minder toekomst. Maar het is wel lachen. Lees verder »

Mag Andrélon crèmespoeling “voor droog en beschadigd haar” eigenlijk wel op nat haar gebruikt worden? Ik vraag het me af. En waarom zegt men in plaats van “nee” ook wel “neen”, maar in plaats van “ja” nooit “jan”? Ik heb geen idee. Houd deze vragen even vast in je geheugen, dan kom ik er waarschijnlijk nooit meer op terug. Lees verder »

Als ik voor elke hyvespagina die ik vandaag op de campus heb gezien een ouderwets kwartje zou krijgen, dan zou ik nu een flinke zak waardeloos muntgeld bezitten. Ik heb daar vorig jaar ook al eens een column over geschreven, dat ga ik nu niet weer doen. Zou ik dat wel doen, dan gaat het immers op spam lijken, en dan krijg ik te maken met de striktere spamwetgeving van de UvT en dat wil ik niet. Toch wil ik tussen de regels door iedereen vriendelijk verzoeken te stoppen met campushyven. Lees verder »

TILBURG - In 2000 bestempelden de Amerikaanse media een verliezend presidentskandidaat als “a stiff speaker”. In 2008 bestempelden diezelfde journalisten een winnend presidentskandidaat als “a natural”. Die laatste was natuurlijk Barack Obama. Maar wie was die eerste? Die eerste kandidaat was ook Barack Obama, want debateren kun je leren, aldus Victor Vlam en UvT Debatclub Cicero. Woensdag 23 september gaf professioneel debater Victor Vlam tijdens de Cicero Open Avond op de Universiteit van Tilburg de workshop ‘Spreken als Obama’ en ik was erbij namens UvT-krant Univers. Lees verder »

Na negenen ’s avonds ruikt de campus naar bos. Ik weet niet naar wat voor bos, ik weet immers weinig over bossen. Vermoedelijk naar de Oude Warande, een sterrenbos. Het type bos doet er trouwens weinig toe: een bos is een bos. Net na negenen ’s avonds dus. Ik loop naar mijn fiets, drie flesjes cola naklotsend in mijn maag. Gratis flesjes cola bij het Honours Program, daar heb je die 7,5 gemiddeld voor gehaald; for whoever has, to him more shall be given. Ik twijfel, mijn fietssleutel al in mijn hand: nog snel het Dantegebouw in om mijn column te tikken? Wie schrijft die blijft. Wie columns schrijft niet. Ik fiets naar huis. Lees verder »

Het nieuw academisch jaar is sinds vandaag een feit. Afgelopen vrijdag trapte Liberal Arts and Sciences (LAS) alvast af met een openingsconferentie getiteld ‘What’s funny’. Na een alles behalve grappig spel, waarbij LAS-studievereniging Extra Muros haar nieuwe leden door middel van een puntensysteem incentiveerde om opdrachten zoals “Squeeze a stranger’s butt” en “Ring someone’s doorbell ten times” uit te voeren (ik zie de Universkop al voor me, “Klachten omwonenden over belletjelellen door studenten LAS”; niet grappig), gaf parttime UvT-hoogleraar filosofie Simon Critchley een bij vlagen grappige lezing over humor. Lees verder »

Als je het over de Tilburgse horeca hebt, dan heb je het over Rob Reijnen. Op zijn 22^e riep hij dat hij later zes kroegen zou hebben, toen hij 27 was opende hij met een vriend café Bolle en nu, op 40-jarige leeftijd, heeft Rob Reijnen 10 Tilburgse kroegen in zijn Brabo Horecagroep. ‘Horecabeheerder’ noemt hij zichzelf graag. ‘Horeca-eindbaas’ noemen wij hem liever. Bij Italiaans restaurant De Paolo aan het Piusplein aten wij op een lenteavond begin april een hapje met Rob Reijnen en bespraken we zijn pad naar succes. Lees verder »

Dinsdagochtend, tien voor half elf. Leuk dat je dit leest. Vier boterhammen in mijn maag, zwarte koffie voor mijn neus. Op mijn bureau een chaos van boeken, aantekeningen, afwas, rekeningen en kindersurprise-eieren. Mijn laatste Universcolumn van dit schooljaar.
Lees verder »