Trump vindt ‘tarieven’ een mooi woord, de rest heeft last van ‘tarievenmoeheid’

Naast liefde en religie bestaat er geen mooier woord dan tarieven, aldus de Amerikaanse president. Het mooiste woord uit het woordenboek, vindt hij het zelfs. De importheffingen die Trump presenteerde op 2 april 2025, door hem Liberation Day gedoopt, leidden tot wereldwijde onrust. De situatie werd onder meer handelsgeschil, handelsconflict, handelsoorlog, tarievencarrousel en tarieventerreur genoemd. Lees verder

Wie niet ‘verpleegkundigen’ schrijft, maar ‘verplegers’, doet deze goed opgeleide professionals tekort

M. de Nekker, ‘verpleegkundige sinds 1986’, schreef 28 januari: ‘Het stoort me dat in de berichtgeving over het afschuwelijke lot van Alex Pretti hij een verpleger wordt genoemd (…) Mensen die tegenwoordig zijn opgeleid in het vak van de verpleegkunde, worden verpleegkundigen genoemd. Het is geen roeping, geen vrijwilligerswerk, het is een professie. (…) Je doet iemand tekort door hem verpleger te noemen, hij heeft gestudeerd voor dit beroep.’ F. Leliveld, ‘gepensioneerd ic-verpleegkundige’, schreef op 29 januari: ‘Pretti was geen verpleger maar ic-verpleegkundige (…) Verpleger is echt een achterhaald woord en het dekt de lading niet.’ We krijgen bij de Volkskrant vaker mails van verpleegkundigen over deze kwestie. Hoe zit het precies? Lees verder

Koning Winter domineerde het nieuws door ‘flooding the zone with snow’

Waar Trump en trawanten de strategie hanteren van flooding the zone with shit, deed Koning Winter begin januari aan flooding the zone with snow om het nieuws te domineren. (Waar de ware vorst heerst, moge duidelijk zijn.) De koude, witte dagen waren voor de Volkskrant reden om een liveblog over het winterweer op te tuigen, met daarin honderden berichten, van reisinformatie tot reportages, waarin behalve ruim met zout ook met enig jargon werd gestrooid. Van welke termen kregen we het warm? Lees verder

Wat er opvalt als je de taal van de sterrenkunde onder de loep neemt

Op eerste kerstdag was in de Volkskrant een artikel te lezen over een ‘gigantische kraamkamer van planeten in de vorm van een hamburger’. Diezelfde dag stond op nu.nl een bericht over een ‘snel draaiende planeet’ met de ‘vorm van een citroen’. Twee hemellichamen, twee stuks voedsel. Kwam dat door de kerstdis, of zijn zulke metaforen gebruikelijk in de astronomie? En wat valt nog meer op, als je de taal van de sterrenkunde onder de loep – of beter, door de telescoop – bekijkt? Lees verder

Dat ‘6-7’ voor mij nieuw leek, is een voorbeeld van de ‘recency illusion’

Mijn neefje van 11 zong in aanloop naar de kerstdagen: ‘I wish you a six seven Christmas and a six seven New Year.’ Daar ik al een halve boomer ben, moest ik hem vragen zijn taalhandeling toe te lichten. Iets met muziek, zei hij, met basketbal, iets met een handgebaar, ‘daar werden memes van gemaakt en het werd heel erg populair’. Zo populair, dat 6-7 in december is verkozen tot Kinderwoord van het Jaar 2025. (Dat dit langs mij heen is gegaan, zie ik als bewijs van een geslaagde vakantie.) Lees verder

Meerdere media schreven over radiomaker Mischa Blok die slachtoffer werd van een ‘boekbekogeling’

Twee tieners in zwarte hoodies op een fatbike die een voorbijfietsende journalist in de Utrechtse Cremerstraat mishandelen met het verzamelde werk van Charles Bukowski. Als je het als romanschrijver bedenkt, zegt je redacteur dat het een en ander er te dik bovenop ligt, maar in de werkelijkheid gebeuren zulke ongeloofwaardige aanslagen dus wel, met gekneusde ribben tot gevolg. Lees verder

Waarom ‘niet nadat’ niet is aan te bevelen in de betekenis ‘(pas) nadat’

‘Kunt u uw collega’s attenderen op de noodzaak om ‘niet dan nadat’ te schrijven in plaats van ‘niet nadat’?’, schreef Jaap Blaakmeer op 22 november. ‘Ik struikel er elke keer over.’ Een dag eerder schreef Sandra Sjamaar: ‘Nu zie ik voor de derde keer in korte tijd ‘niet nadat’ in de krant staan, waar overduidelijk juist ‘wel nadat’ is bedoeld. Oftewel: hier had de schrijver ‘niet dan nadat’ moeten zeggen. Of ‘pas nadat’.’ Lees verder

Kappen met die silvicide

Sinds ik in Nijmegen studeerde en Over de waarde van kulturen las, ben ik liefhebber van de boeken van antropoloog en filosoof Ton Lemaire. Die liefde nam een vlucht toen ik de Nederlandse stad verliet en op het buitenlandse platteland ging wonen, net als Lemaire in 1990 deed. Lees verder

Geen gek idee om AI links te laten liggen en te vertrouwen op ‘natuurlijke intelligentie’

Dinsdag beluisterde ik een oude aflevering van de podcast Voedselbossen van Louis De Jaeger. Hij praat daarin met Leen Gorissen, bioloog en stadsecoloog, onder meer over het hitte-eilandeffect, het verschijnsel dat het binnen steden warmer is dan erbuiten, door bebouwing, bestrating en een tekort aan bomen. Onder een boom kan het zomaar 5 graden koeler zijn, zegt ze. ‘Zou het niet tof zijn als je de positieve effecten van een bos kunt hebben in een stad?’ Lees verder

Keelslijm na het eten van een Big Mac: de vleesrochel

Laatst at ik bij een fastfoodrestaurant een hamburgermenu. Na het eten vormde zich een dik slijm in mijn keel, dat ik kuchend naar de mond schraapte en met wat drinken wegspoelde. Niet veel later at ik een Turks vleesgerecht in een opgerolde pannenkoek, en ook toen vormde zich keelslijm, en ik hoestte als een verstokte roker. Lees verder

We mogen niet alle 1,4 miljard Chinezen over één kam scheren

Luisteraar R. Rankin schrijft de Volkskrant naar aanleiding van de Volkskrant-podcast Elke dag over vissen en fentanyl. ‘Het viel mij op dat wanneer het ging over de Chinese mensen die deze totoaba (een vis, red.) eten, er simpelweg werd verwezen naar Chinezen, en dat als het ging over het geloof rondom het eten van dingen en wat dat dan zou opleveren, het ook weer ging over Chinezen.’ Ze miste ‘de nuance dat het slechts sommige Chinese mensen zijn die dit geloven’. Lees verder